فوتبال ايران که از قحطي شماره 9 رنج مي برد، سرانجام در پايان ليگ هفتم صاحب آقاي گل استاندارد شد. در ليگ 18 تيمي و 34 هفته يي حد کف استاندارد گلزني براي آقاي گل، 17 گل است يعني متوسط يک گل زده در هر دو بازي. محسن خليلي با سوپرگلي که به سپاهان زد، حد کف استاندارد آقاي گلي را هم پشت سر گذاشت و 18 گله شد. هادي اصغري هم در آخرين روز ليگ، دو گل به شيرين فراز زد تا کنار خليلي قرار بگيرد. اين بهترين اتفاق ممکن براي تيم ملي و علي دايي در فاصله دو هفته مانده به بازي ايران- امارات است. داستان آقاي گلي خليلي اما با اصغري متفاوت است. مهاجمي که علي دايي از مديران سايپا خواسته بود هر طور شده از رفتنش جلوگيري کنند، در ليگ هفتم حدود 30 درصد پوئن هاي پرسپوليس را به تنهايي جذب کرد. نگاه آماري به کارنامه گلزني محسن خليلي تاثيرگذاري او در موفقيت پرسپوليس را بهتر نشان مي دهد. از ميان 17 حريف پرسپوليس در ليگ برتر تنها پنج تيم از مهاجم آماده پرسپوليس گل نخوردند. ذوب آهن، استقلال اهواز، مس، راه آهن و پگاه تيم هايي بودند که دروازه شان را به روي خليلي بسته نگه داشتند. 12 تيم ديگر اما چارچوب شناسي خليلي را به چشم ديدند. يک نکته بسيار جالب هم در مورد گل هاي خليلي وجود دارد، اينکه در هر بازي که خليلي گل زده، پرسپوليس شکست نخورده است. در واقع نتيجه گيري خاص از اين موضوع مي تواند چنين باشد که در هر مسابقه يي که خليلي موفق به گلزني نشده، پرسپوليس به شکست نزديک شده است. براي بررسي پوئن آوري خليلي هم مي توان تاثير گل هاي او در نتايج تيمش را ثبت کرد. گل هاي منجر به پيروزي، دو امتيازي محسوب مي شود چرا که تساوي را تبديل به پيروزي مي کند و گل هايي که باخت را به تساوي تبديل کرده هم يک امتيازي به حساب مي آيند. مهم ترين گل هاي يک امتيازي خليلي به استقلال در دو داربي مهم فصل زده شد. تاثيرگذاري گل هايي که تيم را به پيروزي رساندند اما ضربه آخر را براي پيروزي نزدند نيز يک امتيازي محسوب مي شوند. بر اين اساس سپاهان، ابومسلم، برق شيراز (در بازي برگشت)، استقلال در هر دو بازي مقابل پرسپوليس، مقاومت سپاسي و صنعت نفت، از خليلي گل يک امتيازي خوردند. ملوان، شيرين فراز، سايپا، پيکان، برق (در بازي رفت) و صباباتري هم گل هاي دوامتيازي از خليلي خوردند؛ گل هايي که بيشترين نقش را در قهرماني پرسپوليس داشتند. مجموع اين گل ها نشان مي دهد خليلي 19 پوئن براي پرسپوليس آورده که حدود 30 درصد از 65 پوئن واريز شده به حساب تيم قهرمان ليگ را نشان مي دهد. به هرحال پرسپوليس پس از سال ها صاحب يک آقاي گل واقعي شد؛ آقاي گلي که از آن ابتدا نه با فرشاد پيوس مقايسه مي شد نه با ناصر محمدخاني. راستي خليلي شبيه هيچ کدام از مهاجمان قديمي پرسپوليس نيست؛ خودش است

امير قادري
آقاي افشين قطبي؛ احتمالاً وقتي اين روزنامه منتشر مي شود و دست مردم مي رسد، شما بالاي سر تيم ات هستي و من و دوستانم رفته ايم آن بالا روي سکوهاي ورزشگاه از چند ساعت پيش جا گرفته ايم که شما و تيم مان را يک بار ديگر نگاه کنيم. با عشق و شور و علاقه هم نگاه کنيم. از ته دل نگاه کنيم. اين فکر کنم پنجمين بازي پشت همي است که براي تماشاي بازي هاي پرسپوليس مي آييم ورزشگاه آزادي. چون انگار که بالاخره آرمانم را در زندگي پيدا کرده ام؛ اينکه قطبي قهرمان شود. اينکه فرهنگ قطبي، بخشي از جهان اين سرزمين شود. مي آييم که حمايت کنيم. که انرژي بدهيم. مي دانم که لازم داريد. آن گل دقيقه هشتاد و چندم بازي با سايپا را که شما نزديد. من و رفقايم بوديم و هفتاد هزار نفر ديگر در ورزشگاه آزادي که در يک لحظه تصميم گرفتيم بلند شويم، پاي مان را بکوبيم به زمين، و توپ رو بکنيم توي گل.

اينکه گفتم شنبه از ساعت ده صبح مي رويم روي سکوهاي داغ ورزشگاه مي نشينيم، البته در جريان باشيد که خرمان اين قدر مي رود که بليت پيدا کنيم. ولي جاي ما روي سکوهاي سيماني آن بالاست. جايي که تماشاگراني از طبقه هاي پايين تر اجتماع وجود دارند. و وقتي آنها هم روحيه افشين قطبي را از برد پرسپوليس بيشتر دوست دارند، وقتي «قلب شير» را به برد به هر قيمتي ترجيح مي دهند وقتي براي آنها هم منش و شخصيت شما از اينکه؛ «بچه ها زحمت بکشن و توپ را بکنيم توي گل»، مهم تر است؛ اين چيزها را که مي بينم کيف مي کنم. براي ما اين يک فرصت است. اينجا ما خيلي وقت ها عادت داريم کسي را که با خودش چيز جديدي مي آورد، مي خواهد کمي تغييرمان دهد بشکنيم يا بيرون اش کنيم. يا مثل برانکو، اين اواخر حضور به هر قيمتي اش در ايران، از ترس صورت اش سياه و کبود شود. نداشته ايم کسي را که هم سر ميز غذا بخورد و هم بيايد پايين پيش ما بنشيند، يا اگر ننشيند، کينه دور سفره نشسته ها را از آن بالا جلب نکند. پس شما مي توانيد چيزهاي تازه يي به فرهنگ ما اضافه کنيد. توانسته ايد شور و حال اسطوره يي ما را حفظ کنيد و در عين حال اسير گرداب اش نشويد. گفتم که به شکل عجيب و متناقضي، هم انگار از جاي ديگري آمده ايد و هم انگار از خود ما هستيد. مجموعه اينها، باعث شده در اين دوره گذار که هر کسي مي خواهد ما را به سمت خودش بکشد، يک بار ديگر و در مجموعه متعادلي، احساسات صادقانه ما را تحريک کنيد. به ورزشگاه آزادي مي رويم و با تمام وجود فرياد مي کشيم، هم به خاطر دل شير و هم هوش روباه. اين چيزي است که در اين سال ها وجود تجزيه شده ما خيلي دنبال اش گشته است. مي نشينيم و به واکنش هاي شما در برابر هر مساله يي نگاه مي کنيم، اينکه چطور از بيرون ريختن احساسات تان خجالت نمي کشيد و در عين حال عقل و هوش تان را کنار نگذاشته ايد. مي توانيد هم يک عامل روحيه دهنده باشيد و هم يک فرمانده عالم رو به جلو. داريم هم احساسات مان را خرج مي کنيم و هم پيشرفت مي کنيم، غير اين مگر چه مي خواهيم؟ راستش را بخواهيد اصلاً فکر مي کنم در اين دوره و زمانه، شما سنگ محک جامعه ما هستيد. پيش از اين اگر بود، خيلي زود دورتان مي انداختيم. منتظر بهانه بوديم که انتقام مان را از آدمي مثل شما بگيريم. و وقتي مي بينم، بعد از شکست چهار به يک هم راي گيري مي کنند و ملت باز به ماندن شما راي مي دهند، به نظرم اين ديگر فقط پيشرفت شما نيست، پيشرفت ماست. باز گفتم ما و شما. و شما که خود ما هستيد.

---امروز بعدازظهر بازي است، آقاي قطبي و ما از همين الان که اين يادداشت دارد چاپ مي شود، رفته ايم آن بالا جا گرفته ايم تا تمام شور و حس و حال مان را بفرستيم براي شما و تيم مان. شايد زد و باختيم البته. ولي... حالا که به اين مرحله در ارتباط با هم رسيده ايم، اين آخرين چيزي است که مهم است. حالا ما همديگر را داريم. سر بازي صباباتري و روي سکوهاي ورزشگاه، اين قدر آدم غريبه در آغوش گرفتيم که نگو. ما آدم هايي که عقل روباه و قلب شير شما را دوست داريم.