صدراعظم سابق آلمان هلموت كهل در حين مراسم اهداى «جايزه نقطه آلفا» به نشستن عقابى بر روى دستش واكنش نشان مى دهد. اين مراسم در نقطه آلفا _ پست ديده بانى ارتش آمريكا در دوران جنگ سرد در حد مرز آلمان شرقى و غربى _ نزديك دهكده گيزا در آلمان شرقى در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۵ برگزار شد. جورج بوش پدر رئيس جمهورى سابق آمريكا «جايزه نقطه آلفا» را به خاطر همكارى هاى پيگيرش با آلمان و اتحاديه اروپا به همراه كهل و گورباچف در روز جمعه در سالگرد قيام كارگران عليه مقاومت كمونيست در آلمان شرقى در سال ۱۹۵۳ دريافت كرد

محمد علي بهمني
شاعر، شنيدني ست ولي ميل، ميل توست
آماده اي كه بشنوي ام يا ببيني ام؟
- متولد ۲۷ فروردين ماه ۱۳۲۱
- شاعر مجموعه هاي «گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود» ، «شاعر، شنيدني ست» ، «اين خانه، واژه هاي نسوزي دارد» و...
- «نشسته اند ملخ هاي شك به برگ يقينم‎/ ببين چه زرد مرا مي جوند سبزترينم! / ببين چگونه مرا ابر كرد خاطره هايي‎/ كه در يكايكشان مي شد آفتاب ببينم...»
- «تنهايي ام را با تو قسمت مي كنم، سهم كمي نيست _‎/گسترده تر از عالم تنهايي من، عالمي نيست / غم، آن قدر دارم كه مي خواهم تمام فصل ها را ‎/ بر سفره غمگين خود بنشانمت، بنشين غمي نيست...»
بهمني شاعر تنهايي است و عشق. ردپاي اين دو را به نحوي در بيشتر شعرهاي او مي تواني پيدا كني و هر بار با شكلي ديگر و چهره اي متفاوت تر كه تازه است و ديدني. و البته هميشه هم با زباني روان، امروزي و صميمي كه موجب دلنشين و خواندني شدن شعرها و ارتباط بهتر با خواننده مي شود:
- «تو آسماني و من ريشه در زمين دارم ‎/ هميشه فاصله اي هست، داد از اين دارم...»
- «شب هاي شعرخواني من بي فروغ نيست ‎/ اما تو با چراغ بيا تا ببيني ام...»
اما همه اين حرف به آن معنا نيست كه او در همين چهارچوب ها محدود شده است. اگر مجموعه هاي او را خوانده باشي، حتما به شعرهاي متفاوت تري نيز برخورده اي كه به دغدغه هاي جدي و ابعاد ديگر انسان توجه كرده اند:
«رنگ سال گذشته را دارد همه لحظه هاي امسالم ‎/ سيصد و شصت و پنج حسرت را همچنان مي كشم به دنبالم / قهوه ات را بنوش و باور كن من به فنجان تو نمي گنجم ‎/ ديده ام در جهان نما چشمي كه به تكرار مي كشد فالم /« يك نفر از غبار مي آيد »؟ مژده تازه تو تكراري ست ‎/ يك نفر از غبار آمد و زد زخم هاي هميشه بر بالم...»
غزل هاي بهمني معمولا خسته كننده و تكراري نيستند، شايد به اين خاطر كه او كمتر به دنبال تكرار خودش است. شعرهاي او سرشار از تعبيرها و تصويرهاي تازه است. حتي اگر به وزن غزل هايش دقت كنيد، مي بينيد كه او خود را به سرودن در چند وزن مشخص، محدود نكرده است:
- «دريغ مي كني از من، نگاه را، حتي ‎/
و نيز زمزمه گاه گاه را، حتي...»
حتي با همه علاقه اي كه محمدعلي بهمني به سرودن غزل دارد، شاهد شعرهاي خوبي از او در قالب هاي ديگر هستيم (حتي قالب آزاد كه ممكن است به نظر برسد يك شاعر غزلسرا با آن ميانه خوبي ندارد):
- «عابران، چون لقمه هاي چرب / و خيابان، اشتهاي باز...»
- «اين همه چتر در يك باران / اين همه تنهايي / در يك شهر...»
- «از پله نخست كه بنشيني / ايوان، دلش چرا كه نگيرد! / با خود چه كرده اي / معمار بام هاي نفس بر؟!»
- «من و تو آدم و حوا نبوديم / جدا از مردم دنيا نبوديم / من و تو با همين مردم نشستيم / ولي انگار با اينها نبوديم»
اگر كتاب هاي محمدعلي بهمني را بخوانيد، ممكن است بعضي شعرها به نظرتان آشنا بيايد:
- «در ديگران مي جويي ام، اما بدان اي دوست / اين سان نمي يابي ز من حتي نشان اي دوست...»
- «ساده بگم: دهاتي ام / اهل همين نزديكيا / همسايه روشني و / همخونه تاريكيا...»
بله! محمدعلي بهمني، ترانه سرا نيز هست. او ترانه هاي خوبي لابه لاي مجموعه هايش دارد و تا امروز، بعضي از آنها توسط خوانندگان اجرا و به صورت نوار و سي دي منتشر شده است.
در پايان، غزلي را از گزينه شعر محمدعلي بهمني (شاعر، شنيدني ست) با هم مي خوانيم:
تو آسماني و من ريشه در زمين دارم
هميشه فاصله اي هست، داد از اين دارم
قبول كن كه گذشته ست كار من از شك
كه سال هاست به تنهايي ام يقين دارم
تو نيز دغدغه ات از دقايقت پيداست
مرا ببخش اگر چشم نكته بين دارم
بخوان و پاك كن و نام خويش را بنويس
- به دفتر غزلم _ هر چه نقطه چين دارم
كسي هنوز عيار تو را نفهميده ست
منم كه از تو به اشعار خود نگين دارم

موزه گوگنهايم در نيويورك آمريكا موزه بسيار معروفى است. به تازگى يكى از شعبه هاى گوگنهايم در شهر بيلبائو در اسپانيا شروع به كار كرده است. عكس امروز راجع به يكى از آثار غول پيكرى است كه در اين موزه به نمايش گذاشته شده است. مردم در مارپيچى كه معمار معروف، ريچارد سرا طراحى كرده و ساخته است قدم بر مى دارند. اين نمايشگاه ماده زمان نام گرفته است.

ايسنا: يك گربه خانگي كه از ترس گربه هاي ولگرد به بالاي تير برق پناه برده بود، پس از تحمل يك روز ترس و وحشت از بالاي تير برق پايين آورده شد. اين گربه براي خلاص شدن از دست گربه هاي ديگر با سرعت خود را به بالاي تير برق يكي از كوچه هاي شهر خلخال رساند و با سر و صداي زياد توجه اهالي محل را به خود جلب  كرد. اين گربه ترسو كه جرأت و توان پايين آمدن از تير برق را نداشت، پس از يك شبانه روز سرانجام با استفاده از بالابر اداره برق خلخال توسط يكي از اهالي محل از بالاي تير برق پايين آورده شد

سعي داشته باش در قلب كسي كه با او زندگي مي كني يادگارهايي بگذاري كه در ايام پيري، موقعي كه خواهي نخواهي شكسته و ناتوان مي شوي، آن يادگارها مانع از اين باشند كه آن آدم از تو دور بشود.
نامه ها _ نيما يوشيج

    نقشه فرار چهار زندانى كه قصد فرار از زندان بندر عباس را داشتند، با كشته شدن يكى از آنها به دست يك زندانى ديگر ناتمام ماند.در اين ماجرا كه شامگاه جمعه گذشته رخ داد همچنين افسرنگهبان و مسئول حفاظت زندان زخمى شدند.
• آغاز فرار
چهار زندانى فرارى كه به اتهام هاى مختلفى در زندان به سر مى بردند از چند روز قبل از حادثه نقشه فرار از زندان بندر عباس را طراحى كرده بودند.آنها قصد داشتند با تهديد ماموران حفاظت زندان با اسلحه از آنجا فرار كنند. يكى از متهمان ساعت ۹ و ۳۰ دقيقه شب روز جمعه پس از ورود به زندان يك اسلحه كمرى را همراه خود به آنجا آورد.آنها سپس به بهانه اينكه يكى از آنها بيمار است و بايد به بهدارى منتقل شود به سوى افسر نگهبان رفتند. زندانيان پس از رسيدن به افسر نگهبان دست او را شكستند.متهمان پس از مجروح كردن افسر نگهبان اسلحه او را هم به دست آوردند. چهار زندانى كه دو اسلحه در اختيار داشتند، از مسئول حفاظت زندان خواستند كه در را براى فرار آنها باز كند. مسئول حفاظت در برابر خواسته آنها مخالفت كرد و با تير اندازى از سوى يكى از زندانيان مجروح شد.چهار زندانى كه قصد فرار داشتند پس از به دست نياوردن كليد در زندان شروع به شليك تير به قفل زندان كرده و موفق به گشودن آن شدند.زندانيان قصد خارج شدن از زندان را داشتند كه با شليك ماموران دوباره به اتاق افسر نگهبان بازگشتند.نيم ساعت پس از محاصره اتاق افسر نگهبان دو تن از زندانيان خود را تسليم كردند ولى دو نفر ديگر در آنجا باقى ماندند. يكى از زندانيان پس از محاصره از همدست اش خواست كه خود را به ماموران تسليم كنند كه پس از مخالفت وى، از او خواست او را بكشد. سارق مسلح در ادامه با شليك گلوله همدست اش را به قتل رساند. با قتل يكى از زندانيان قاتل مسلح با گاز اشك آور دستگير شد. در بررسى ها مشخص شد قاتل به جرم قاچاق مواد مخدر و مقتول به جرم سرقت مسلحانه از بانك مسكن در زندان بودند.اين درگيرى ساعت ۵ صبح شنبه پايان يافت

محمد نورى فر: ۱- ... و ما امشب به جام جهانى مى رويم اما انگار بهترين نويسنده  هاى مطبوعات هم كه پس از نرفتن ايران به جام جهانى ۲۰۰۲ مديحه سرايى مى كردند، شكست فوتبال را به هزار معضل اجتماعى و سياسى ارتباط مى دادند و براى حس ملى گرايانه خود مى نوشتند و گريه مى كردند، دلشان با اين صعود بى دردسر به جام جهانى نيست!۲- در شب عروسى فوتبال حتى اگر سيدمحمد خاتمى هم با چهار سال تاخير به ورزشگاه آزادى بيايد باز هم صعود به جام جهانى براى آنهايى كه هشت سال انتظار كشيدند چندان شورانگيز نيست. دوستان به من اصرار كردند كه مطلبى بنويس با عنوان «سيد، دير آمدى» اما حساس مى كنم كه در اين فضاى به شدت انتخاباتى همين كه خاتمى دو سه ساعتى از وقتش را صرف فوتبال مى كند جاى شكرش باقى است. اين را هم بدانيد كه چهار سال پيش در روز بازى با ايرلند به شدت نياز داشتيم كه خاتمى به آزادى بيايد اما او نيامد و شايعه كردند كه اگر رئيس جمهور مى آمد و تيم ملى ناكام مى ماند بعضى ها مى گفتند كه قدم خاتمى شگون نداشت. در آن سال وقتى مردم حتى به عادل فردوسى پور گير داده بودند كه «تو هر مسابقه اى را گزارش مى كنى، تيم ملى مى بازد» تصور كنيد درباره رئيس جمهور محبوب چه اتفاقى رخ مى داد. البته ژاك شيراك هم در فينال جام جهانى فرانسه مطمئن نبود كه برزيل مقابل تيم كشورش شكست مى خورد اما با پيراهن شماره ۲۳ تيم ملى فرانسه به ورزشگاه آمد. شايد خاتمى امشب در آخرين روز هاى حضورش در مقام رئيس جمهورى به اين موضوع پى ببرد كه بايد در طول اين هشت سال از فوتبال، آزادى و تجمع هاى صدهزار نفرى بيشتر استفاده مى برد.۳- تب كنيد. يك شادى بزرگ در انتظار ماست. غريبى نكنيد. اگر روزنامه هاى ورزشى چندان شور و شوق ندارند و بعضى از ماها اين روز بيشتر وقت مان را در ستاد هاى تبليغاتى مى گذرانيم، اگر صفحه ورزشى شرق در فاصله يك روز تا صعود ايران به جام جهانى (با دلايل منطقى كه حق هم با  آقاى سردبير است) به نيم صفحه تبديل مى شود، شما تلاش كنيد پرشور باشيد.پيش بينى: بهترين شب زندگى خاتمى در اين هشت سال در راه است. جواد خيابانى اين مسابقه را گزارش نمى كند و احتمالاً مى توانيد منتظر مزدك يا عادل باشيد. بهرام شفيع مطمئناً حتى به آزادى هم نمى آيد و امشب هم ما به جام جهانى مى رويم. هر طور شده حتى با نتيجه «صفر بر صفر».پيشنهاد روز: پس از اينكه پيشنهاد داديم پنج شنبه تعطيل شود به رئيس جمهور هم پيشنهاد مى دهيم به محض سوت داور در ابتداى نيمه دوم وارد ورزشگاه شود.اصولاً تماشاگران ايرانى در نيمه دوم حال و حوصله تشويق ندارند. شايد با اين حركت مردم هم به وجد بيايند.

در والنسياى اسپانيا نمايشگاه آثار هنرى اينستاليشن هنرمندان اسپانيايى برگزار شده است. بسيارى از هنرمندان غيراسپانيايى نيز از سراسر جهان آثار خود را در اين نمايشگاه شركت داده اند. اين نمايشگاه به مناسبت گراميداشت بازيافت زباله و حفظ محيط زيست برپا شده است.

ديروز فرانسوى ها تمام خيابان شانزه ليزه را يك شبه تبديل به يك ورزشگاه واقعى كردند. آنها يك پيست دو و ميدانى، يك استخر شناى ۵۰ متر، موانع پرش ارتفاع و چند تا بازى ديگر را درست وسط خيابان مشهور شانزه ليزه پاريس با اندازه هاى واقعى بنا كرده بودند. فرانسه مهمترين نامزد ميزبانى بازى هاى المپيك ۲۰۱۲ است. فرانسوى ها تا هفته آينده كه ميزبان انتخاب مى شود، در تلاش خواهند بود كه براى ميزبانى خودشان تبليغ كنند. آنها ديروز كه شانزه ليزه را به هم ريخته بودند، روز عشق به بازى ها نام گذارى كردند. عكس امروز مربوط به شانزه ليزه است. قهرمانان سابق فرانسه و نوجوانان اين كشور دور پيست مصنوعى دو و ميدانى مى چرخند.

اين بار پاهاى انتظار در جاده صعود پير نمى شوند اگر شانس، بخت، اقبال و يا هر چيز ديگر كه اسمش را مى گذاريد مانند گذشته روى خوشش را به تيم برانكو نشان دهد. ايوانكوويچ نمى داند كه ما در توليد اميد و شادى صفر كيلومتر هستيم و بهترين نويسنده هايمان لحظه اى براى نوشتن تحريك مى شوند كه عمق «فاجعه اى» را احساس كنند! او مى داند كه ما در هنگام شكست بى رحمانه قضاوت مى كنيم و نمى داند كه چقدر با «پيروزى» تعارف داريم. ۶۰ ساعت ديگر اگر صفت «نتيجه گرايى» برانكو فعال باشد ما به جام جهانى رسيده ايم و چون روزگارمان با اضطراب و انتظار همنشين است حال او را در اين لحظات مقدارى درك مى كنيم. «مقدار» را نوشتيم تا منصف باشيم. مى توانيم حتى در ضربان قلب هايمان تا ساعت ۱۹ چهارشنبه با برانكو هماهنگ باشيم اما در ثانيه هاى مرگبار سخت ترين مسابقه تاريخ فوتبال ايران او بر روى «صندلى سرد» تنهاترين مرد دنيا خواهد بود. برانكو مى داند كه براى ما بحرين چه معنايى دارد؟ او در منامه بود وقتى بحرينى ها با پرچم عربستان دور افتخار مى زدند. ايرانى ترين كروات دنيا اما شايد نداند كه صعود به جام جهانى براى ما فقط جنبه ورزشى ندارد. كاش جاى چلنگر همزبانش بوديم و اشك هاى يحيى را پس از پيروزى تلخ برابر ايرلند براى او ترجمه مى كرديم!
•••
اگر روزگارى جزء تنها گروهى بوديم كه مدافع مربيان خارجى در ايران بود و در بازگشت دوباره برانكو به تيم ملى نقش مهمى داشت،  اگر برانكو به اندازه بلاژويچ و ستاره هاى تيم ملى جذاب نيست، اگر تيم برانكو در هيچ كدام از ۴ بازى گذشته نمايش راضى كننده اى نداشته است و حتى اگر معتقديم لحظه پايان ماموريت برانكو نزديك است، نبايد اشتباه گذشتگان را مرتكب شويم. برانكو توانايى هايش به اندازه ايويچ نيست و تيمش هم مانند تيم بلاژويچ خوب بازى نمى كند اما سرمربى تيمى است كه دارد به جام جهانى مى رود. در اين دقايق ناجوانمردانه است اگر با او درباره بازى با كره شمالى وارد بحث شويم. انگار كه او هم براى اين موضوع نمى خواهد با كسى حرف بزند. اگر نياموخته ايم كه چگونه بايد به تيمى در اين شرايط روحيه بدهيم لااقل مى توانيم سكوت كنيم. سكوت منتقدان برانكو هديه بزرگى در ساعات آينده براى پروفسور كروات خواهد بود. شادى ساكن درونگراى هتل آپارتمان گلشهر در هنگام پيروزى منحصر به فرد است و ما بى صبرانه منتظريم تا ساعت ۴۵/۲۰ چهارشنبه دست هايش را در آسمان تكان دهد.

محمد اشرف پسرى ۱۰ ساله است كه يك پروژكتور عتيقه ژاپن را بر روى يك گارى سوار كرده است و براى كودكان زاغه نشين هندى فيلم هاى موزيكال هند را نمايش مى دهد. از اين پروژكتور تنها چند دستگاه در تمامى خاك هند وجود دارد. اين دستگاه ها تصاوير مبهمى را بر روى پرده كوچكى كه درون چرخ دستى قرار دارد مى اندازند. كودكان بايد ۵۰ پياس كه معادل ۲ صدم دلار است بپردازند تا بتوانند يك كليپ ده دقيقه اى را تماشا كنند.  آنها روى سرشان پارچه هاى سياهى كشيده اند تا مانع نفوذ نور به درون گارى شود.

صبح يك روز پاييزى بود. پرويز زندى (پدر فريدون) به تحريريه يكى از روزنامه هاى ورزشى آمده بود تا پسرش را بهتر به چند روزنامه نگار ورزشى معرفى كند. او آن روز در توصيف پسرش كلمه اى را به كار برد كه واژه معادل فارسى اش را نيافت. اما مادرش كه آلمانى بود و آن روز به همراه پدر به تحريريه آمده بود آن واژه را به فارسى معنا كرد: «خونسرد.» اما دو سال طول كشيد كه فريدون به تيم ملى فوتبال دعوت شد. آن روزها كه فريدون در فرايبورگ و لوبك مى درخشيد، سرمربى تيم ملى توجه ويژه اى به او نداشت، فقط هنگامى كه تعداد گل هاى زده او در دسته دوم ليگ آلمان بالا رفت و بالا رفت و بالا رفت و او را به عنوان يك گلزن خبره مطرح كرد، تازه بحث حضورش در تيم ملى به ميان آمد. بحثى كه خيلى زود با واكنش بسيارى از منتقدان تيم ملى مواجه شد. همين انتقادها ترديدهايى را براى برانكو پديد آورد كه آمدن فريدون را به تاخير مى انداخت. تا اينكه پيوستن به كايزرسلاترن و بازى هاى درخشان در نيم فصل اول بوندس ليگا سبب شد، برانكو او را به تيم ملى بياورد. زندى به دليل تعلل سرمربى تيم ملى و نيز سختگيرى هاى فيفا خيلى دير به تيم ملى پيوست، چنان كه تنها ۴۸ ساعت پيش از اولين ديدار ايران مقابل بحرين به اردوى تيم ملى پيوست و براى همين نتوانست ويژگى هايش را به تصوير بكشد. فريدون البته در همان بازى هم تكه هايى از هنر خود را نمايش داد. زندى در بازى هاى بعدى ايران مقابل ژاپن و كره شمالى هم خوب بازى كرد، اما نمايش او آن قدر چشمگير نبود كه منتقدان سختگير تيم ملى را راضى كند. اين سه بازى براى فريدون كافى بود تا بازى در تيم ملى ايران را تجربه كند و با ويژگى هاى ساير بازيكنان ايران آشنا شود. او در چهارمين بازى ملى اش (كه ديروز مقابل آذربايجان برگزار شد) يكى از بهترين بازيكنان تيم ملى بود كه نمايشش حتى سختگيرترين منتقدان تيم ملى را هم راضى مى كرد. پيش از هر چيز آنچه در بازى زندى ديده شد، آرامش و خونسردى اش بود كه بسيار به دل مى نشست. همين ويژگى بود كه سبب شد اولين گل ملى اش را بزند. او آرام پشت توپ قرار گرفت و هنرمندانه ضربه آزاد را نواخت و اولين گل ملى اش را ثبت كرد و سپس بر پيراهن تيم ملى بوسه زد تا اينچنين علاقه اش را به تيم ملى ايران و به مردم ايران (كه نمايندگانشان ديروز بسيار فريدون را تشويق كردند) به تصوير بكشد. فريدون ديروز با نبوغى كه از خويش نشان داد نه فقط محبوبيتش را افزايش داد بلكه خود را به عنوان يكى از بازيكنان كليدى تيم ملى مطرح كرد. حالا ديگر همان منتقدان سختگير هم نمى توانند تيم ملى را بدون فريدون تصور كنند.

لندن: يك كارمند فرودگاه در كشور انگليس به دليل استفاده بيش از حد ازژل موي سر از كار بركنار شد. چندي پيش مقامات اين فرودگاه از كارمند ۲۳ ساله خواستند از ژل كمتري براي موي خود استفاده كند اما وي به درخواست آنان توجهي نكرد و به همين دليل شغل خود را از دست داد.در پي اخراج وي، ساير كارمندان فرودگاه اعلام كردند در صورتي كه همكارشان بازنگردد دست به اعتصاب خواهند زد.

هميشه مكان هاى نظامى براى ما ياد آور نظم كشنده و سخت گيرى و حركات مكانيكى بوده اند. بنابراين انتظار داريم در مراسم فارغ التحصيلان دانشكده نيروى دريايى آمريكا كه عكس امروز مربوط به آن است، سربازان يا همان دانشجويان به ترتيب، در يك صف مرتب بيايند و جايزه خود را بگيرند. اما در عكس ديده مى شود كه افسر آمريكايى از شادى گرفتن ديپلم دانشكده چنان به هوا پريده كه ممكن است پس از فرود آسيب جدى ببيند. جالب اينجا است كه جورج بوش هم در مراسم شركت داشته و در عكس هم درست زيرپاى چپ اين افسر خوشحال و شاد ديده مى شود.

    سه خواهر انگليسى زير ۱۸ سال، در سنين ۱۶ ، ۱۴ و ۱۲ سال باردار و صاحب فرزند شده اند. ناتاشا، جيد و جما كه هم اكنون با مادرشان در ولز زندگى مى كنند هفته اى ۶۰۰ پوند از دولت دريافت مى كنند. جوليا آتكينز مادر ۳۸ ساله اين سه دانش آموز با انتقاد از دولت انگلستان فقدان آموزش هاى صحيح جنسيتى در مدارس را دليل چنين وضعيتى دانسته و به بى بى سى مى گويد: از اين كه مى بينم كودكانم به سرعت مادر شده اند، نگرانم اما بدون توجه به صحبت مردم هر كمكى بتوانم به فرزندانم خواهم كرد. ناتاشا و جيد پس از تولد فرزندانشان مدرسه را ترك كرده اند، اما خواهر كوچك تر آنها هنوز در مدرسه محصل است و مادربزرگ و خواهرانش مسئوليت نگهدارى از فرزند وى را دارند. مادر اين دختران با شكايت از سيستم آموزش در انگليس مى  گويد چگونه مدارس اين كشور بدون توجه به چنين امر مهمى فعاليت مى كنند. اين تنها دختران من نيستند كه چنين مشكلى برايشان به وجود آمده، چند صد دختر و پسر ديگر نيز در اين كشور سالانه با اين مشكل روبه رو هستند. اينها به حدى كودكند كه نمى دانند چگونه بايد با فرزندانشان رفتار كنند و دولت و مددكاران بايد پس از وضع حمل اين دختران به فكر ارائه كمك به آنها براى كاهش مشكلات باشند. وى همچنين با ابراز ناراحتى گفت: هر شب آرزو مى كنم ساعت را به عقب بازگردانم تا فرزندانم به زندگى عادى خود بازگردند. ناتاشا دختر بزرگ اين خانواده هيچ ارتباطى با پدر فرزندش ندارد و تنها كمك هزينه وى ۶۰۰ پوند هفتگى است. دو خواهر كوچك تر همچنان با پدر فرزندانشان در ارتباطند. جما يكى از همين دختران مى گويد وقتى متوجه شدم باردارم به ديويد گفتم، او به كلى مخالف بود و مى خواست من سقط جنين كنم، اما من فرزندم را دوست داشتم. جيد خواهر كوچك تر اين خانواده نيز گفت كه پدر فرزندش هرگز موافق نگه داشتن كودك نبوده و هم اكنون اين دختر نيز با ۶۰۰ پوند هفتگى مخارج كودكش را تامين مى كند. جيد در مورد باردارى اش مى گويد ناتاشا در فوريه سال ۲۰۰۴ فرزندش را به دنيا آورد و دو هفته بعد من و جما متوجه شديم كه حامله هستيم.

در يكى از صحنه ها رحمان رضايى بدون هيچ فشارى و هيچ مراقبتى بى دليل توپى آرام و در موقعيتى بى خطر را مشايعت مى كند تا به خارج از زمين رود
شرح گزارشگر ما بى نظير است: «در اين بازى بچه هاى ما باتجربه و پخته ظاهر  شدند

تب فوتبال بار ديگر ايران را فرا گرفته؛ طبيعى است؛ زيرا تيم ملى فوتبال ايران در گروه خود به عنوان بخت اول صعود به جام جهانى ۲۰۰۶ آلمان به حساب مى آيد.
اما چرا تب؟ چرا فوتبال؟!
دليلش روشن است. در واقع بايد گفت، «فوتبال» مهم ترين و شايد تنها جريان فعال و «عمومى» و در موقعيتى خاص است كه مى توان با آن، «غرور ملى» را در ارتباط مستقيم و بلافصل با جهان امروز تجربه كرد و چون چندان هم تابع جريانات پشت پرده نيست و حس زندگى، با تمام مختصات در آن جارى است، همگان آن را جدى تر از حدى كه بايد، مى گيرند. وقتى تب فوتبال بالاست، يعنى كه مردم نشان مى دهند از «منظرى»، خيلى به اين «اتصالات» نياز دارند و موضوع «شانس و عشق و تصادف» كاركرد خود را هنوز از دست نداده است.
فوتبال يك بازى جمعى است معمولاً به دلايل خاصى گفته اند؛ ايرانيان ژنتيكى در ورزش هاى فردى موفق ترند و همين امر حساسيت آن را براى ما افزايش داده است. اگر تيم هاى ورزش هاى گروهى ما (به خصوص در فوتبال) بتوانند موفقيتى فراتر از انتظارها كسب كنند، به همان دلايل،  موجب خوشحالى بيشترى در مردم خواهند شد. شايد بتوان گفت؛ اين امر به عنوان يك خواست روانى مدنى نيز قابليت تحليل دارد. نگاه كنيم به نحوه ورود تيم ملى فوتبال ايران به جام جهانى ۱۹۹۸ فرانسه، كه پس از كسب نتيجه مساوى ۲-۲ در استراليا به دست آمد، اما همان تساوى، همچون يك پيروزى شيرين و بزرگ تلقى شد. در آن مقطع نشان مى داد كه «فوتبال» همچون تزريق روحيه اى مضاعف به مردم عمل كرده است و همان هم اعتماد به نفس را شديداً در ميان مردم ما تقويت كرد. پيروزى تيم ايران بر تيم ملى فوتبال آمريكا نيز روحيه اى مثبت و شاد در مردم ايجاد كرد و از خلال آن، مسائلى چون «ديپلماسى فوتبالى» و... مطرح شد كه در جاى خود، قابل مداقه و تحليل بود و هنوز هم هست...؛ بگذريم!با اين اوصاف به نظر مى رسد فوتبال يك جور صف آرايى مسالمت جويانه نيز مى تواند به حساب آيد، كه «قدرت بدنى» را با «قدرت فكر» پيوند زده و حداقل اينكه به گونه اى تبديل به روشى براى تخليه روانى درگيرى هاى ذهنى در بدنه فعال و متوسط جوامع مختلف شده است. اما وقتى پاى نخبگان و سياستمداران هم به ورزشگاهى باز مى شود، مى توان نتيجه گرفت كه فوتبال (و ورزش) مى توانند جايگاهى همپاى همان عرصه هاى دور از دسترس داشته باشند و...
•••
يازده مرد در زمين مستطيل سبز در مقابل يازده تن ديگر مى ايستند و سه قاضى رفتار و حركات آنان را كنترل مى كنند، آن وقت هزاران هزار چشم، با غلتاندن آن توپ گرد و تعقيب آن، حسى از هيجان و اضطراب را به تجربه اى دلنشين و تازه بدل مى سازند. توپ از اين سو، به  آن سو مى غلتد و چشم هاى نگران را به ساق پاهاى بازيكنان مى دوزند و يك بار ديگر، زندگى در همان مسير تجربه شده و زمان معين و آموخته، به رنگى و تجربه اى تازه تر در مى آيد و جريان مى يابد و بار ديگر نبض «عشق و شانس و تصادف» به تپش مى افتاد. خوبى فوتبال در آن است كه همه آن هيجان ها و غم ها و شادى ها را به خاطره و حسى جمعى تبديل مى كند و شايد براى همين است كه هميشه از نو، همان اشتياق و شور و حرارت و اضطراب و انتظار را مى آفريند...
•••
پيروزى در ميادين ورزشى، به خصوص همين فوتبال، نوعى ارضاى نفس و «نشست» را هم در پى دارد. مثلاً صعود تيم ملى فوتبال ايران به جام جهانى ۱۹۷۸ آرژانتين، پس از سال ها ناكامى به دست آمد و تبديل به خاطره اى شيرين شد. اما همين «كاميابى» صعود به جام جهانى، نوعى اشباع و سيرى و تخليه روانى نيز در پى داشت و شايد بتوان گفت؛ بخشى از ناكامى هاى فوتبال ما در سال هاى بعد، محصول همان روحيه اشباع شده بود! بيست سال بعد، درست وقتى كه ايران شديداً به آن حس «بازگشت»، نيازى دوباره يافته بود؛ براى دومين بار تيمى از ايران به جام جهانى رسيد. و اكنون يك بار ديگر، پس از دوره اى ناكامى (به دليل همان اشباع و سيرى ذكر شده)، عزم تيم ملى فوتبال ايران براى حضور ديگر در جام جهانى فوتبال، جزم شده است. به آخرين اتفاقات چهار سال پيش كه مانع رفتن تيم ايران به جام جهانى شد، دقيق شويم تا بدانيم ريشه اين «خواست» و «عزم  جزم» كجاست و چرا از فوتبال با عنوان «احياى غرور ملى» و همگانى ياد مى شود.
•••
به هر حال تب فوتبال، پس از آن كه در دوره پيش خيلى زود به عرقى سرد نشست؛ اين روزها دوباره در ايران بالا گرفته است.گويا گزارشگران ورزشى ما هم از اين بابت خيلى خوشحالند. به هر حال، دوره رونق كار آنان نيز فرا رسيده است و با حضور تيم ايران در جام جهانى، موقعيت ممتازترى نصيب آنان نيز خواهد شد. اما در پركارى و شتاب اين روزها؛ تپق ها و اشتباهات هميشگى هم اوج و رونقى گرفته است و به نكته سنجان موقعيتى دست داده تا درباره آن چند گزارشگر پركار و پرسروصدا هم داورى و قضاوتى بكنند. اين مطلب تنها به يك نمونه از گزارش هاى گزارشگران ارجمند مى نگرد و فقط در چند مورد كلى وارد بحث مى شود والا...
•••
گزارشگر دور رفت مسابقه فوتبال تيم ملى كره شمالى و تيم ملى ايران، گويا از علاقه مندان پروپاقرص و سرسخت كارتون «فوتباليست ها» بوده است! زيرا آنقدر اغراق و غلو نمايى در گزارش آن بازى داشت كه بيننده محترم مجبور مى شد صداى گيرنده خود را تا كمترين «لول» ممكن پايين بياورد.
اساساً در گزارش بازى مذكور، گزارشگر نه مجالى به بيننده داد و نه به خودش كه حداقل دمى بياسايد و نفسى چاق كند! يك ريز و لاينقطع و در تمام طول جريان بازى حتى توقف آن، حرف زد و حرف زد و حرف زد؛ و درباره همه چيز و همه كس داورى كرد و توضيح داد و در بيان همه صحنه ها، به اغراق و غلونمايى پرداخت و از همه بدتر اينكه گزارشى كليشه اى با تكيه كلام هاى رايج و مصطلحات هميشگى! در دستور كارش قرار داده بود. (بى آنكه تفاوتى بين كارتون «فوتباليست ها» و گزارش يك بازى جدى و زنده و ملى در نظر بگيرد!) باور نمى كنيد؟! پس بياييد بعضى از اصطلاحات ايشان را مرور كنيم:
۱- در صحنه اى، توپ به مهدى مهدوى كيا رسيده است، گزارشگر در ستايش او مى گويد: «توپ در زير پاهاى يكى از مردان طلايى ماست.»!
۲- در ميانه زمين توپ به حسين كعبى و مهدوى كيا مى رسد و فرار او را مى بينيم. گزارشگر دوباره سر ذوق مى آيد: «سرعت كعبى و مهدوى كيا سرسام آوره.»!
(جالب آن كه در همين لحظه، بازيكن كره اى، توپ مهدوى كيا را گرفت!)
۳- در يكى از صحنه ها، رحمان رضايى بدون هيچ فشارى و هيچ مراقبتى، بى دليل توپى آرام و در موقعيتى بى خطر را مشايعت مى كند تا به خارج از زمين رود. شرح گزارشگر ما بى نظير است: «در اين بازى بچه هاى ما، باتجربه و پخته ظاهر شدند»!
۴- روى يك صحنه مشكوك به پنالتى، كره اى ها به داور اعتراض مى كنند. گزارشگر ما با لحنى پرغرور و بعد تاسف آميز، جمله معروف را با يك شيرين  كارى تازه ادا مى كند: «اونا بازى رو باختند ، اما كم كم دارن، همه چيزرو مى بازن»!
جالب است. نه؟! «به كار بردن اصطلاح رايج ورزش هاى فردى در گزارش فوتبال»، «استفاده مكرر از تكيه كلام هاى هيجان آور در كارتون «فوتباليست ها» (كه براى بچه ها بود) يك بازى ملى»، «ارائه گزارشى معكوس از جريان بازى» و «كليشه غلط آنها «اخلاق» را هم باختند»، از موارد فاحش و اشكال در همين چهار مورد است. در مورد آخرى كه بايد گفت، همه گزارشگران ما آن را مدام تكرار مى كنند! (البته گزارشگر اين بازى، به يك حد نصاب جالب هم در اين زمينه ها رسيده است!)
•••
به زعم اين متن، بخش «آنها همه چيز رو باختند»؛ يعنى منهاى «اخلاق»؛ چيزهاى ديگرى را هم باختند؛ مهم ترين اشكال آن گزارش بود و از اشكالات گزارش هاى مشابه است. زيرا كسى خود را در مقام قضاوت قرار مى دهد كه كارش قضاوت نيست و قرار هم نيست تا در يك بازى فوتبال، قضاوتى فراتر از «نتيجه مسابقه» به دست آيد.
شايد لازم به توضيح باشد كه بگوييم مفهوم «اخلاق» تناقض آميزى كه گزارشگران محترم به كارش مى برند و در نظر مى گيرند (لابد به دليل اخلاقى بودن بى دليل و همينطورى همه چيز و همه كس!) اصلاً در بازى ورزشى و آن هم فوتبال، هيچ محلى از اعراب ندارد و گزارشگران محترم زحمت زيادى در اين زمينه ها به خود مى دهند.
وقتى دو تيم در حال رقابتى نفس گير و مهيج هستند تا يكى از آن دو حذف شود و گزارشگر مدام دارد از اصطلاحات خود خرج مى كند؛ «اين گل تحقيرآميز...»، «اين تونل بازكردن حقارت بار...» و... سئوال اين است كه چگونه مى توان اعتراض به داور در يك صحنه مشكوك را غيراخلاقى توصيف كرد؟!
بله! البته! آنها قوانين فوتبال را رعايت نكردند و جريمه هم شدند، اما به زعم گزارشگر محترم، همه چيز را نباختند! زندگى ادامه يافت و بازى هاى ديگرى هم در پيش است و...
شعار «بازى جوانمردانه» هم كه در ابتداى مسابقات رسمى نصب العين است، مترادف با «بازى اخلاقى» نيست، كه اگر چنين بود، آن وقت حرف گزارشگر محترم درست مى بود. پس اصلاً بايد مى گفتند «بازى اخلاقى»، نه بازى جوانمردانه!
چند سال پيش تيم قدرتمند ايران با تيم نگون بخت و سونامى زده و ضعيف «مالديو» بازى كرد و در كمال بى رحمى، ۱۷ بار دروازه اين تيم را باز كرد و همه بازيكنان هم اشتياق فراوانى براى گل زدن (و نه گلزنى!) داشتند. اين در حالى بود كه قد و قامت بازيكنان ايرانى، رسماً در مقايسه با بازيكنان مالديو، بازى با بچه ها را تداعى مى كرد. به نظر شما اين كار آيا غيراخلاقى نبود؟!
خب! تيم ايران مى توانست فقط يك گل بزند و مالديو را ببرد و نتيجه را روشن كند، چه ۱۷ گل، چه يك گل، در كسب امتياز بازى كه فرقى نمى كرد؛ مى كرد؟! عوض اش تيم نوپا و جوان مالديو با سرافكندگى و حقارت و شكست سنگين به كشورش باز نمى گشت. اينك سئوال اين است، از منظر اخلاق، كار تيم ايران را چگونه بايد ارزيابى كرد؟!
بله! پاسخ هم روشن است! اين يك بازى است و دو تيم بايد حداكثر تلاش شان را به كار گيرند تا برنده قاطع و با شرافت و لايق آن بازى باشند و در گل زدن و گل نزدن، مفهوم اخلاق هيچ جايگاهى ندارد، چون اين يك «بازى» است، همين.
در يكى از دوره هاى جام جهانى، ديه گو مارادونا نامدارترين فوتباليست جهان، با دست توپ را وارد دروازه حريف كرد و موجب حذف تيم مقابل شد. اما اين گل هيچ كجاى تاريخ فوتبال، به عنوان انجام عملى غيراخلاقى به حساب نيامده و قضاوت نشده است. آن گل مانند صدها گل ديگر (كه گاهى به خاطر خطاى باصره از ديد داوران پنهان مى ماند) از ديد داور  آن مسابقه پنهان ماند و... بگذريم!
•••
«قصاص قبل از جنايت»، اصطلاحى بود كه مدت ها در ادبيات گذشته ما رونق داشت!
و در گزارش بعضى از بازى ها، گاهى رخ مى نمايد. معمولاً وقتى تيم ايران از حريف پيش مى افتد، در نگاه گزارشگران محترم هم اتفاقات فرخنده اى رخ مى دهد؛ به زعم آنان در اين لحظات، همه چيز خوب است، «هوا عالى است»، «زمين يكدست است»، «داور خوش يمن بود»، «بازيكنان تيم ايران حرف ندارند»، «مربى باكمال ما عمق دانش و كارش پيداست» و «على دايى چقدر جوان و برازنده است»، «دايى تنها بازيكن فوتبال ما است كه وارد پانتئون صدتايى هاى جهان شده» و...
اما خدا نكند تيم ايران عقب بيفتد، آن وقت نه تنها «هوا يك جورى است»، «زمين ناصاف است»، «داور به نفع مى گيرد» و «بازيكنان ما حرف دارند»، كه «مربى هم، مربى اى نيست كه لايق رهبرى تيم ملى باشد» و «على دايى هم خيلى پير و از كار افتاده و فرتوت شده»، «در ضمن دايى ۸۰ گل از گل هايش را به مالديو و افغانستان زده» و... «و البته گل زدن به مالديو كه هنر نيست.» و... بگذريم!
•••
به گزارش بازى كره شمالى و ايران برگرديم. نمى دانم چرا گزارشگر محترم در اداى جملات تاكيدات بى دليل داشت و ضمناً هيچ كدام از افعالش با زمان جملاتش نمى خواند! بد نيست چندتايى از آنها را مرور كنيم:
۱- گزارشگر: باد سوزناكى در پيونگ يانگ مى وزيد. (!)
۱-۱- احتمالاً منظور از باد سوزناك، باد سوزآور بوده است.
۲-۱- چون بازى زنده و مستقيم پخش مى شد، احتمالاً آن باد مورد نظر در حال وزيدن بود و بايد از فعل «مى وزد» استفاده مى شد نه از «مى وزيد» كه دلالت بر امر گذشته مى دهد.
۲- داور در اين لحظه پرچم مى زند. (!)
۱-۲- هرچه دقت كرديم، هيچ داورى پرچم نزد! بلكه كمك داور پرچمش را به نشانه آفسايد بالا برد.
۳- اين توپ هم حاصلى را برايشان به همراه نخواهد داشت.(!)
۱-۳ احتمالاً منظور اين بود كه اين «توپ هم براى كره شمالى حاصلى نداشت.» در اين صحنه، كره اى ها حمله كردند و ميرزاپور توپ را از پاى مهاجم كره اى قاپيد. در واقع ايشان در بيان صحنه، به اشتباه در حال پيش بينى بودند، در حالى كه توپ در دستان ميرزاپور بود!
۴- «آقاى محمد كوزا بازى رو دنبال مى كنه»(!)
۱-۴- داور مسابقه با حركات دستش مى فهماند كه بازى قطع نشده است. وى كسى را دنبال نكرد!
۵- بالاخره كارگردان كره اى با ما آشتى مى  كنه... كره اى ها هم حركت آهسته دارن... اين كره اى ها خيلى موزى  اند.(!)
۱-۵- كسى نفهميد كه كارگردان كره اى كى با ما قهر كرد كه حالا...
۲-۵- در همان بازى، چند بار حركت آهسته پخش شده بود و گويا گزارشگر محترم، خيلى محو بازى بود و...
۳-۵ احتمالاً مفهوم و منظور از جمله پايانى هم اين بود، كه كره اى ها آدم هاى مرموزى هستند. البته چرا مرموز؟ و چرا موزى؟ خدا مى داند و گزارشگر محترم.
۶- «در حالى كه كره اى در حال حمله هستند، ما مى تونيم در ضد حملات آنها را زمين گير كنيم.»(!)
۱-۶- بله، منظور اين است كه از موقعيت ها و غفلت دفاع كره، بازيكنان ما مى توانند استفاده كنند و به نتيجه برسند راستش ما نمى دانستيم كه نتيجه گرفتن در فوتبال، زمين گير كردن حريف است! و...
•••
بازى كره شمالى و ايران به نفع تيم ما به پايان رسيد و همه خوشحال شدند و گزارش بازى فراموش شد و رفت، اما آنچه نامكشوف ماند، نحوه اجرا و به كار بردن اصطلاحات و تكرار مكرر اغلاط مصطلح بود. به خصوص همان طور كه گفتيم جمله «آنها همه چيز را باختند» تاكنون كه بسيار مسئوليت آور و جدى است و كسى در اين زمينه، تذكرى نداده!
وقتى معانى را با هم خلط مى كنيم و چندان در قيد اصالت واژه ها و كلماتى كه به كار مى بريم، نيستيم، وضعيت همين مى شود كه مى بينيم! در واقع بخش بزرگى از رونق ژورناليسم زرد در اين سال ها، از همين معيارهاى نامفهوم (به اصطلاح اخلاقى) و از دامن زدن به حرف هاى پوچ و بى ارزش ناشى شده است.
وقتى مشكل خانوادگى مودب ترين فوتباليست تيم ملى و تيم قرمز (كه در زمان بازيگرى اش، كارت زرد هم نگرفته) به موضوع روز و خوراك صفحات حوادث تبديل مى شود و آبرويش مى ريزد و امنيت و آينده اش به خطر مى افتد؛ يا حضور بازيكن آبى در يك مهمانى، جاروجنجالى بى حاصل و تهى به بار مى آورد، معلوم است كه كار از بيخ و بن خراب شده و خراب است. معلوم است كه چرا نوارهايى از اين دست، مربوط به مهمانى (و عروسى) ورزشكاران يا هنرپيشه ها، مدام بين افراد سودجو و بى مسئوليت دست به دست مى شود! زيرا ما در ميدان رسمى و در جايگاهى كه نبايد به هر عنوانى احكام اخلاقى صادر كنيم، حكم هاى رنگ به رنگ اخلاقى مى دهيم و با ناآگاهى تمام، معمولى ترين رويدادها و ساده ترين آدم ها را به مهم ترين رخدادها و جريانات روز تبديل مى كنيم.
اخلاق يك برچسب نيست كه از فروشگاه بخريم و به سينه بزنيم، قرص نيست كه مصرفش كنيم و اخلاق مند شويم، شعار نيست كه در لفظ و لحن جارى اش كنيم و متصف اش باشيم.باورهاى اعتقادى و البته فرهنگى هر فردى در برخورد با محيط و عرف اجتماعى، نسبت هايى مى يابد و تجلياتى دارد؛ گاهى هم ممكن است «حفظ ظاهر»، بيش از ميزان «باورهاى درونى» رخ دهد و بالعكس. چنين امورى در فوتبال اشخاص تجلى نمى يابد و اساساً فوتبال، معيار روشن و قاطعى براى سنجش ميزان «اخلاق» در افراد نيست.
تب فوتبال در ايران بالا گرفته است. داشتن رفتار جوانمردانه با حريف هم جزء همان خصايل نيك است. كاش به جاى صدور نسخه هايى كه در آن «شربت اخلاق» تجويز شده و گاهى منجر به رسوايى افراد مى شود، احترام به حريف و داشتن ادب در ورزشگاه و حفظ شخصيت و روحيه ورزشكارى تبليغ شود كه فوتبال و گزارش فوتبال روزى، روزگارى از يادها مى روند و ارزش هاى انسانى و والا و شخصيت و فرهنگ، با ما مى ماند تا روزى كه زنده باشيم.